"مرحومه مغفوره"

تجدید خاطره!

مرحومه مغفوره — Wed, 02 Jun 2010 21:15:43 GMT

"تقدیر چنین بود"

چنین گفتی و رفتی.

تقدیر چنین بود و یا قصد تو این بود؟

***

گاهی دلم برای اینجا تنگ میشود. برای سفیدی و سادگی ش. برای آن ابرها...

و بالاخره ... پایان!

مرحومه مغفوره — Sat, 15 May 2010 18:05:01 GMT

"...سلام

...خداحافظ

چیز تازه اگر یافتی بر این دو اضافه کن

تا بل باز شود این در گمشده بر دیوار"

...

مرحومه گور به گور شد!

...

زین پس در اینجا در خدمتم!

این آدمهای تنها

مرحومه مغفوره — Thu, 13 May 2010 07:50:28 GMT

نشسته بودیم توی یک کافیشاپ... تاریک بود...

"گودبای مای لاو، گودبای" داشت روی اعصابم خطهای عمیق میکشید.

روبروم نشسته بود... پر بود از اشک... پر بود از غصه... دستش را گرفتم توی دستهام... اشکهاش میچکید روی شیشه میز...

هاتچاکلتم داشت سرد میشد و من نگران بودم!

گفتم: باور کن یه روزی به این اشکها میخندی... یه روزی یادت میره... ببین اصلا... مگه من نیستم؟! نگاه کن چطور...

گفت: فرق داره، بخدا فرق داره... من نمیتونم... شوخی که نیست... دوستش دارم... دوستم داره... ما بدون هم میمیریم...

با یه دست کف روی هاتچاکلتم را بهم زدم و گفتم: همه آدما وقتی دارن از هم جدا میشن فکر میکنن میمیرن... فکر میکنن دنیا تموم شده... فکر میکنن دیگه چطوری میشه نفس کشید؟ ولی زمان مرهم همه این دردهاست. باور کن دو سه ماه دیگه میبینی داری زندگی میکنی و نمردی و هر روز بازم خورشید طلوع میکنه و دنیا با جدا شدن شماها تموم نشده! یه روزی بیدار میشی و حس میکنی دلت خالیه... هیچ اثری از این غم بزرگ توش نیست... دوباره عاشق میشی...

سر تکان داد: تو نمیتونی بفهمی...! و یک جور نگاهم کرد که چشمهام سوخت... و اشک جوشید...

یکهو یادم افتاد به روزی که توی کافه کتاب میدان جلفا قلبم را گذاشته بودم کف دستم و به تپشهای آخرش نگاه میکردم... گفتم: راست میگی... من نمیفهمم... و سکوت کردم... و... و هاتچاکلتم سرد شد.

رساندمش خانه. باران ریزی میبارید... از آن بارانها که سبکند و آرام میبارند... از همان بارانها که توی هوا پودر میشوند... پیاده برگشتم... بوی یاسهای سر دیوار غوغا میکرد...

سرم پائین بود و داشتم فکر میکردم...

"عاشق کوره...نمیبینه. عاشق نمیشنوه... عاشق نمیفهمه..."

"عاشق باید زجر بکشه..."

"با عاشق نباید حرف زد... نباید استدلال کرد... فقط باید در آغوشش گرفت و همراهش اشک ریخت..."

(این روزها دور و برم پر از آدمائیه که دارن تلخی ته عشق رو میچشن. ما با دنیامون چیکار کردیم؟)

من دلم تنگ میشود

مرحومه مغفوره — Mon, 10 May 2010 19:42:32 GMT

هم نقشه تهران را توی موبایلم دارم، هم نقشه ایران را و هم نقشه جهان؛

شبها پیش از اینکه بخوابم یکی یکی به همه آدمهای زندگیم سر میزنم...

از شرق تهران تا شمالغربی آن... شهرری، دارآباد، سلسبیل، خیابان نفت... روی خانه هر کدامشان که میرسم کمی مکث میکنم... شاید به پشتبامشان نگاه میکنم... کمابیش میدانم هر کدامشان در چه حالند... معمولا آماده برای خواب... بعضیهاشان که عزیزترند حتی مسیر رفتوآمد هرروزشان تا محل کار را هم دنبال میکنم... رد پاهایشان روی کف خیابانها را توی نقشه نکشیدهاند... میدانم! اما خیالم راحت میشود که فردا صبح که من خوابم هنوز خیابانهائی هست که آنها را به زندگیشان وصل کند... که بتوانند قدم بزنند و آن بوئی را که فقط صبحها توی شهر میپیچد، حس کنند...

نقشه ایران را باز میکنم... یک جائی وسط کویر به یک تکۀ خیلی کوچک از دلم سر میزنم... مشهد را با عشق میبوسم... بخصوص تازگیها!... بعد یکجائی که اسمش رو نقشه نیست... جائی در غرب... بعد شمال... روی مربع زرشکی رنگی که به نشانه آن شهر روی نقشه گذاشتهاند کمی میمانم... با خودم فکر میکنم زیر این مربع زرشکی جائی کسی خوابیده که بخش مهمی از زندگی من است...

بعد نقشه جهان... اینجا خیلی آشنا ندارم که بهشان سر بزنم... نهایتا دوسه تائی بیشتر نیستند... این رنگ آبی اقیانوس دلم را میلرزاند... همیشه برایم صدهزار کیلومتری که بینش خشکی باشد نزدیکتر از صدکیلومتری است که بینش آب باشد... روی شکل کجوکولهای که مثلا مرزهای آن کشور است میمانم و نگاه میکنم... میدانم جائی زیر این لکه سبز یا بنفش یکی هست که دوستش دارم... احتمالا خواب نیست... احتمالا یاد من نیست... حتی اگر نگاهش به آسمان آن کشور هم بیفتند، نمیفهمد که من دارم از ان بالا نگاهش میکنم...

هیچکدام اینها مهم نیست... مهم اینست که من هرشب به تکتک کسانی که دوستشان دارم سر میزنم... از دور نگاهشان میکنم... گاهی دستی روی سقف خانهشان، روی خیابانشان، شهرشان یا کشورشان میکشم و بهشان لبخند میزنم... حتی اگر نبینند!

من هر شب جغرافیا را به مسخره میگیرم و همه فاصلهها را ریشخند میکنم...

دیکته 2

مرحومه مغفوره — Sat, 08 May 2010 10:58:24 GMT

آن روزها عاشق تر از آن بودی که بفهمی قلبت دارد عشقال میشود؛

این روزها عاشق تر از آنی که بدانی دارد با قلبت مثل یک عاشقال رفتار میکند!

1. از آرشیو سال گذشته! با اندکی دخل و تصرف، محض یادآوری!

2. یکی از دوستان نوشته بود: "اگر به نمایشگاه کتاب رفتی برای من ای مهربان، کتاب بیاور!!!" (حالا من مهربان ندارم! نامهربان من کو؟؟!!)

ما آدم ها

مرحومه مغفوره — Wed, 05 May 2010 15:16:52 GMT

ما معمولا نقش چندانی نداریم. سرمان به زندگیمان گرم است. هیچ پیش نمیگردیم. خودش سرش را پائین میاندازد و بی اجازه توی دل آدمها میرود.

بعد یکهو دنیا رنگ میگیرد. انگار کن سطلسطل رنگهای صورتی و لیموئی و یاسی و نیلی روی دنیا خالی کنند. گربه سیاه و زشت و کور همسایه هم زیبا میشود. دلت میخواهد رفتگر محله را بغل کنی و چرخش را هل بدهی.

دنیا انگار قشنگ میشود. آینده جان میگیرد. همه روزها و شبهای زندگی را تا لحظه مرگ مجسم میکنی. از اولین تماس و اولین بوسه و اولین دریا رفتن و اولین عشقورزیدن تا... بچهها و مدرسه و شغل آیندهشان و پیری و صندلیهای ننوئی و شومینه و چای دونفره و باز هم عشق... همه را به طرفهالعین مجسم میکنی. همه را قشنگ. همه را دلچسب... در نظرت این عشق مثل درخت است. هر بار که برگهاش بریزد دوباره سبز میشود. عشقهای مثل گل میرا، فقط مال دیگران است، نه تو!

اگر خوش شانس باشی احتمالا دوسه تا رویای اول را امتحان میکنی. یا شاید هم بیشتر. شاید هم کمتر! شاید اصلا هرگز نداند که با هر پلک زدنش دلت زیر و رو میشود. شاید اصلا نفهمد که شبها هی اسمش را میگوئی و توی خیال در آغوشش میکشی... شاید همه این عشق توی دلت بماند و همانجا بپوسد. حتی اگر بداند و بخواهد هم، خیلی زود همه چیز دوباره خاکستری میشود. دنیایت دوباره رنگ میبازد. حرف من نیست. تجربه این را میگوید!!! ضمن اینکه باید به قانون احتمالات هم احترام گذاشت:

1. ترکت میکند. (یا)

2. ترکش میکنی. (یا)

3. جدایتان میکنند.

فرق چندانی ندارد. مهم اینست که دنیایت ویران میشود. زیر آوار میمانی. نمیتوانی نفس بکشی. یا نمیخواهی که بکشی. بی آنکه دریچه میترال قلبت مشکلی داشته باشد، هی احساس میکنی چیزی توی سینهت میشکند. یک چیزی از قلبت فرار کرده. بدون شک این دریچه خیلی هم خوب کارش را انجام نداده! روزی احتمالا باز مانده.

این روزها فقط میشود اشک ریخت. ساکت بود. مبهوت ماند. به دیوار نگاه کرد. انکار کرد. اما نه بیشتر! نمیشود آن روزها را برگرداند. که حتی اگر هم برگردند، این چینی ترک خورده به زودی هزار تکه میشود. پس باید بگذاری برود. باید این روزها را با تمام روحت زجر بکشی. باید خودت را آزاد بگذاری توی شکنجه شدن. توی له شدن.

یک جائی اما باید بلند شوی. هر چند که چشمهایت هنوز سرخ و خیس باشد. هرچند دلت هنوز درد داشته باشد. اما باید همه خاطرهها را زیر پا له کنی. خوب و بد ندارد. بدهایش که هیچ، اما خوبهایش هم باید دور ریخته شوند. خوبترین خاطرهها در شبهای تنهائی کشندهترین دردها را با خود میآورند. پس باید دورشان انداخت. باید دلت را خالی کنی. بعد بنشینی و آرامآرام نگاه کنی که چطور دردهایت کم میشوند. هر روز باید روی زخمهات مرهم بگذاری. پانسمانشان را عوض کنی. و خوب نگاهشان کنی که چطور از صورتی به قرمز و سیاه تغییر رنگ میدهد و دست آخر تکه زخمی از دلت کنده میشود و... تو خوب میشوی.

هر وقت دست روی دلت گذاشتی و هیچ گوشه تیزی دستت را خراش نداد، بلند شو و به آدمها نگاه کن و بگذار عشق دوباره بر تو هجوم بیاورد... و...

ما آدمها این بازی را دوست داریم.

دیالوگ برگزیده:

احسان عیوضی:‌دوست دارم این بلند شدن رو... میدونی؟ بالاخره که چی ؟ آدم زنده زندگی میخواد... باید بلند شد... وقتی می ایستی تازه میفهمی که تمام چیزهایی که به نظرت بلند بودند چقدر کوچیکن... خیلی...

مرحومه: میدونی مثه چیه؟ مثه وقتیه که سرت رو میذاری روی زمین و همه پرزا و غبارای فرش رو میبینی ولی گلهاش رو نمیبینی! وقتی پامیشی, وقتی دور میشی ازش تازه میبینیش...

آقا این احسان عیوضی آدم رو سر شوق میاره برای استدلال کردن و امثال و حکم نوشتن!!!

عکس

مرحومه مغفوره — Tue, 04 May 2010 08:04:12 GMT

نشستهام روبروی کامپیوتر و زل زدهام به مونیتور... به عکسهائی که به مدد آپشن اسلایدشو خودشان میآیند و میروند... و اجازه میدهند که دستانت آزاد باشند و ذهنت راحتتر میان عکسها بالبال بزند. همه عکسها کمابیش شبیه همدیگرند. همه جا دخترکی، مردی، پیرزنی یا ترکیبی از همه اینها نشسته و ایستاده زل زدهاند به دوربین پولاروید جوانیهای مادر یا دوربین یاشیکای قرمز بچهگیهای من...

چندتائی هم عکس هست که نمیدانم با چه دوربینی گرفته شدهاند؟ عکس ایوان خانه پدری پدرم، تابستان سال 1336... یا عکس مادرم در عروسی خالهاش در سال 1342... یا عکسهای آتلیهای پدرم... با تهرنگ قرمزی که انگار آن سالها مد بوده روی عکسها بپاشند... با خط ریش چکمهای و یقه نوکتیز و لابد آن پائینها جائی که توی کادر دوربین جا نشده یک شلوار دمپاگشاد...

رسم خوبی داریم... همه عکسهای قدیمیمان تاریخ خورده. اینطوری میشود فهمید که مثلا وقتی پدرم 26 سال و هشت ماه داشته کجا بوده و چه میکرده... یا چهار روز بعد از عروسیشان رامسر بودهاند یا بندرپهلوی؟

از بین همه این عکسها یک عکس هست که تازگیها پیدایش کردهام. از هزارتوی صندوق مادربزرگم و از میان دستههای بهم چسبیده عکسها... تصویر سیاه و سفید پیرزنیست که با روسری سفید توی درگاه اتاق نشسته و یک نفر از روی ایوان یا شاید هم حیاط ازش عکس گرفته... پیرزن شرمگین میخندد. آفتابِ (احتمالا) تابستان تا کمرکش اتاقش پیش رفته و زندگی پیرزن انگار که گرم است...

و آن پشت، توی اتاقش سیاهیست و سیاهی... هیچ چیز معلوم نیست. نه سماور همیشه جوشش و نه استکانهای کمرباریکش و نه قلیان ناصریش (که شنیدهام از کنار دستش دور نمیشده) و نه جانمازش و نه هیچ چیز دیگر... فقط تصویر محوی از چیزی که به نظر سینی بزرگ مسی میآید، دیده میشود... انگاری که از نیمۀ کار پاک کردن برنج بلندش کردهاند تا عکس بگیرد...

پیرزن چشمهای زیبائی دارد... هر چقدر هم زیر آفتابِ تیز تنگشان کرده، اما باز هم چشمهایش زیباست... توی چشمهایش زنیست که یک روز جوان بوده و زندگی میکرده و آنطور که شنیدهام در چهارده سالگیش عاشق شده و دنیا را بهم ریخته و جلوی همه کسانش ایستاده... توی چشمهایش زنیست که پشیمان نیست...

عنوان ندارد!

مرحومه مغفوره — Mon, 03 May 2010 16:37:10 GMT

کاش یاد میگرفتیم که:

هر قدیسی یک گذشتهای دارد و هر گناهکاری یک آینده

رونوشت به تمامی آدمهای دنیا

بارون... باز اون...

مرحومه مغفوره — Sun, 02 May 2010 18:51:19 GMT

درست ٢٨ ساعته که داره بارون میاد؛ بدون وقفه... پشت سرهم... بوی یاسای سر دیوار بیداد میکنه...

صدای بارون دیوونه م میکنه... وقتی میخوره روی برگها و روی موزائیکا و روی سقف ماشین و روی شیشه پنجره...

حساب کن توی این مدت چند تا قطره بارون خورده به پنجره اتاق من و لیز خورده و افتاده پائین... روی اون سکوی سنگی... بعدشم لابد روی تراس... و بعدشم توی حیاط...

نشسته بودم زیر پنجره؛ پنجره کاملا بسته بود. بدون هیچ درز و منفذی...

نمیدونم اون یه قطره از کجا اومد و چکید روی صورتم.

از بین اونهمه قطره... از بین اونهمه شیشه و فلز و درزگیر... از تموم عرض سه متری پنجره...

اندازه اون قطره هم نبودی...

***

پ.ن: همچنان همه چی آرومه... این لحظه های دلتنگی مثل انفارکتوسه... باید ردشون کرد!

آقای همسایه

مرحومه مغفوره — Sat, 01 May 2010 09:13:58 GMT

آقای همسایه را دوست دارم...

آقای همسایه هر شب میآید روی پشتبام، روبروی پنجره و تراس اتاق من، سیگاری میگیراند و نمنمک پک میزند...

توی خانه حق سیگار کشیدن ندارد انگار.

همیشه توی خودش است،

همیشه مینشیند بین دیوار خانه آقای "ط" و کولر خودشان. پاهایش را با کمی فاصله از هم تا میکند، سرش را به لوله سیمانی هواکش تکیه میدهد و دستهایش را صاف صاف روی زانوهایش میگذارد و آسمان را نگاه میکند.

پکهای طولانی میزند و با هر بازدم پر از دودش، انگار هزارتا هزارتا غصهها را فوت میکند توی آسمان...

من هم هر شب از فاصله ده متریش آرام فوت میکنم و سعی میکنم کمی از غصههای توی هوا را ازش دور کنم. مبادا دوباره همانها را تنفس کند.

انگار سیگارهای آقای همسایه هم با یک جور تانی خاصی میمیرند. خیلی دیرتر از بقیه سیگارها!

آقای همسایه حتی بعد از تمام شدن سیگارش هم یک ربع نیمساعتی را همانجا مینشیند و به آسمان نگاه میکند. هی آه میکشد.

آقای همسایه بعضی شبها حتی چراغ را هم روشن نمیکند. اینجور وقتها سرخی نوک سیگارش را توی تاریکی نگاه میکنم که هی بالا میرود و پائین میآید. چنین شبهائی آقای همسایه خیلی بغض دارد.

به نظرم اگر به جای زن آقای همسایه بودم اینجور وقتها میآمدم کنارش مینشستم و دستم را دور گردنش میانداختم و در سکوت همان ستارههائی را که او نگاه میکرد، نگاه میکردم...

پ.ن: آقای آرام مجددا لطف ویژه به این پست داشتن:

اقای همسایمونو میبینم از پشت شیشه
که همش تنها نشسته تو گرفتاریه خویشه

تند و تند میکشه سیگار انگاری دلش گرفته
سر رو زانو هاش میزاره بیچاره غصش گرفته

گاهی وقتامن از این ور با دو سه تا فوت اروم
فوت میکردم غصه هاشو تانشینه روی بازوم

سیگار همسایمونم فرق میکرد انگاری خیلی
چون که دودش مثل دود اگزوز شیش تا تریلی

اقای همسایه حتی بعد دود کردن سیگار
می نشست یه ربع ساعت مثل یک ادم بیکار

گاهی اهی میکشیدش گاهی هم (نگا) به بالا
انگاری دلش گرفته نمیدونم چرا حالا؟

من اگر همسایمون بود شوهر خوب و قشنگم
وقت دود کردن سیگار بش میگفتم که قشنگم

تو نخووووور غصه عزیزم من برات پسته اوردم
گیلاسو زردالو و هلوی بی هسته اوردم!!!

مرسی آرام عزیز...